ຈອກເຈ້ຍເປັນທີ່ນິຍົມໃນກ່ອງກາເຟ. ຈອກເຈ້ຍແມ່ນຈອກທີ່ໃຊ້ແລ້ວຖິ້ມທີ່ເຮັດດ້ວຍເຈ້ຍ ແລະ ມັກຈະມີຊັ້ນໃນ ຫຼື ເຄືອບດ້ວຍພາດສະຕິກ ຫຼື ຂີ້ເຜີ້ງເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ນ້ຳຮົ່ວໄຫຼອອກ ຫຼື ຊຶມຜ່ານເຈ້ຍ. ມັນອາດຈະເຮັດດ້ວຍເຈ້ຍຣີໄຊເຄີນ ແລະ ຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງທົ່ວໂລກ.
ຈອກເຈ້ຍໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນອານາຈັກຈີນ, ບ່ອນທີ່ເຈ້ຍໄດ້ຖືກປະດິດຂຶ້ນໃນສະຕະວັດທີ 2 ກ່ອນຄ.ສ., ພວກມັນຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນຂະໜາດ ແລະ ສີສັນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ໄດ້ຖືກປະດັບປະດາດ້ວຍລວດລາຍຕົກແຕ່ງ. ໃນຊ່ວງຕົ້ນໆຂອງສະຕະວັດທີ 20, ນ້ຳດື່ມໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຂຶ້ນຍ້ອນການເກີດຂຶ້ນຂອງການເຄື່ອນໄຫວເພື່ອຄວາມຢຳເກງໃນສະຫະລັດ. ນ້ຳໄດ້ຖືກສົ່ງເສີມໃຫ້ເປັນທາງເລືອກທີ່ດີຕໍ່ສຸຂະພາບແທນເບຍ ຫຼື ເຫຼົ້າ, ມີຢູ່ທີ່ກ໊ອກນ້ຳຂອງໂຮງຮຽນ, ນ້ຳພຸ ແລະ ຖັງນ້ຳໃນລົດໄຟ ແລະ ລົດມ້າ. ຈອກ ຫຼື ຈອກນ້ຳຮ່ວມກັນທີ່ເຮັດຈາກໂລຫະ, ໄມ້, ຫຼື ເຊລາມິກໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອດື່ມນ້ຳ. ເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມກັງວົນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນກ່ຽວກັບຈອກຮ່ວມກັນທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ, ທະນາຍຄວາມຄົນໜຶ່ງໃນເມືອງບອສຕັນຊື່ Lawrence Luellen ໄດ້ສ້າງຈອກສອງຊິ້ນທີ່ໃຊ້ແລ້ວຖິ້ມຈາກເຈ້ຍໃນປີ 1907. ຮອດປີ 1917, ຈອກສາທາລະນະໄດ້ຫາຍໄປຈາກຕູ້ລົດໄຟ, ຖືກປ່ຽນແທນດ້ວຍຈອກເຈ້ຍເຖິງແມ່ນວ່າໃນເຂດອຳນາດການປົກຄອງທີ່ຈອກສາທາລະນະຍັງບໍ່ທັນຖືກຫ້າມ.
ໃນຊຸມປີ 1980, ທ່າອ່ຽງອາຫານມີບົດບາດອັນໃຫຍ່ຫຼວງໃນການອອກແບບຈອກໃຊ້ແລ້ວຖິ້ມ. ກາເຟພິເສດເຊັ່ນ: cappuccino, lattes, ແລະ cafe mocha ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຂຶ້ນທົ່ວໂລກ. ໃນເສດຖະກິດທີ່ພວມພັດທະນາ, ລະດັບລາຍໄດ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ, ວິຖີຊີວິດທີ່ຫຍຸ້ງ ແລະ ຊົ່ວໂມງເຮັດວຽກທີ່ຍາວນານ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ບໍລິໂພກປ່ຽນຈາກເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ບໍ່ໃຊ້ແລ້ວຖິ້ມມາໃຊ້ຈອກເຈ້ຍເພື່ອປະຢັດເວລາ. ໄປຫ້ອງການ, ຮ້ານອາຫານຈານດ່ວນ, ງານກິລາຂະໜາດໃຫຍ່ ຫຼື ງານເທດສະການດົນຕີ, ແລະ ທ່ານຈະໄດ້ເຫັນຈອກເຈ້ຍຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງແນ່ນອນ.
